Ze stapt binnen. Een vrouw met een goede baan, een gezin en een vol sociaal leven. Ze houdt veel ballen in de lucht, maar dat lukt de laatste tijd steeds minder goed. Ze is moe en tegelijkertijd ervaart ze veel onrust.
Tijdens de intake vraag ik haar: “voor wie werk jij eigenlijk zo hard”. Een vraag die haar zichtbaar emotioneert en waar zij niet direct een antwoord op heeft.
Tijdens de opstelling ziet ze het meteen. Ze staat aan de rand van haar eigen leven. Als kind liep zij al op eieren. Altijd alert. Op haar hoede voor de onvoorspelbare woede-uitbarstingen en het verbale, grensoverschrijdend gedrag van haar vader, die af werden gewisseld met liefdevolle momenten. Nooit kwam er een “het spijt mij”. Hij kon haar vaak niet zien door zijn eigen pijn, die hij – naarmate de tijd verstreek – steeds verder weg probeerde te drinken.
Ze ziet nu dat zij zijn stemmingen niet kan managen of fixen. Al die tijd droeg ze wat niet van haar was. Stilte. Spanning. Verantwoordelijkheid. Ze is zijn kind, niet zijn redder. De zwaarte op haar schouders voelt even ondraaglijk.
En dan spreekt ze het uit:
“Ik zie jouw pijn, papa.
Maar ik kan jou niet helen.
Wat van jou is, laat ik bij jou.
Wat van mij is, neem ik terug.
Mijn plek.
Mijn leven.”
In mijn praktijk is dit een rode draad in de coachtrajecten die ik begeleid: kinderen die verschuiven van hun systemische plek om het hun ouders goed te laten gaan. Uit liefde voor hun ouders doen kinderen dit onbewust. Daardoor leren zij keer op keer zichzelf te verlaten en staan ze niet op hun kindplek. Dit kost immens veel energie. Iets wat zich in je volwassen leven kan uiten in je schuldig voelen als je ‘nee’ zegt, te lang doorgaan voor anderen en het aantrekken van mensen die veel van je vragen. Je hebt geleerd om vol te houden, je aan te passen en te dragen. Eén opstelling is nooit dé oplossing. Het geeft wel inzichten over deze onbewuste loyaliteit en is een eerste stap naar beter voor jezelf zorgen en de verantwoordelijkheid voor je eigen leven nemen. Zonder verwijt.